Hof ter Saksen

In de Middeleeuwen heette het landgoed "Het Schaek". Doorheen de tijd zou dit evolueren van "Goed Schaekx" naar "Saecks" tot uiteindelijk "Ter Saksen". Het was een pachtgoed met een dubbele uitbating, nl. een boerderij en een herberg. Dit laatste kwam door de ligging naast de "Grote Baan" van Antwerpen naar Gent, zodat vele reizigers het Hof aandeden.

Ter Saksen vormde een heerlijkheid die afhankelijk was van het Land van Beveren. De oudst gekende eigenaar van het goed was een zekere Vrouwe Margareta Noethaeckx. Nadien kwam het in het bezit van de bekende familie Vijdt. Rond 1590 wordt Gillis van Wolfswinkel als eigenaar vernoemd. De komst van Alexander Farnese in het Land van Waas (1585) bij de verovering van Antwerpen op de Geuzen, had nogal wat Spanjaarden en Italianen in die omgeving gebracht. Enkele daarvan huwden met Vlaamse meisjes, kochten dan één of ander eigendom en stichtten een nieuwe familie. Zo ook Gregorie del Plano, superintendant en dijkgraafgeneraal die in de echt verbonden werd met Elizabeth Menschier. Zij kwamen in het bezit van het goed en dat bleef het gedurende de vier volgende generaties. Eén van hun nazaten verkocht het aan Pieter-Francis Piers, die het een dertigtal jaren later op zijn beurt overliet aan Mattias van der Burcht. Dit gebeurde blijkbaar in 1699.

Op het einde van de 18e eeuw zou het in het bezit van de familie Versmessen komen, die aan het goed stilaan zijn huidige vorm gaf. Jan-Baptist Versmessen was hoofdschepen van het Land van Waas. Zijn enige zoon Antoine was gedurende een tijd burgemeester van Haasdonk en plaatste om die reden een chalet aan de westrand van het park. Dit kwam omdat de gemeentegrens het park doorkruist, en alleen het westelijk deel Haasdonks grondgebied is, waar de burgemeester dan toch diende te wonen. Later werd het goed bewoond door de familie de Schoutheete de Tervarent.

Rond 1920 kwam het in handen van de laatste eigenaar, de industrieel Edmond Meert. Hij maakte slechts een korte tijd gebruik van het kasteel en liet de hoeve ombouwen tot een riant landhuis. Het domein lag er bij de eerste contacten met het Gemeentebestuur van Beveren, in 1979, schijnbaar een beetje verlaten en eenzaam bij, maar dhr. Meert hechtte zeer veel belang aan bomen en struiken en hun wilde groei.

Op 11 juni 1982 werd het park met de daar rond liggende cultuurgronden, groot 19 ha 45 a 57 ca, na een lange en soms moeilijke aankoopprocedure, uiteindelijk gemeentelijk eigendom. Na 3 jaar huur kreeg de groendienst er onderdak.

 

     
 
     
 

(c) -Spider-